Homeland, a name spoken softly yet heard deeply.

Not only a place, but an invisible thread between who we have been and what still lives within us.

Distance is another form of presence, the presence of something unseen, yet never truly gone.

Homeland remains in us, in silences, in memories, in quiet moments we return without moving.

And now, between two places that have both become home, the heart carries the weight of another distance, one that should not exist.

A simple wish remains: peace, for both sides of this heart.

وطن، نامی‌ست که آرام گفته می‌شود و عمیق شنیده می‌شود.

نه فقط خاک، که رشته‌ای ناپیداست میان آنچه بوده‌ایم و آنچه هنوز در ما ادامه دارد.

دوری، شکل دیگری از حضور است، حضورِ چیزی که دیده نمی‌شود اما هرگز از ما جدا نیست.

وطن در ما می‌ماند، در سکوت‌ها، در خاطره‌ها، در لحظه‌هایی که بی‌صدا به سمتش بازمی‌گردیم.
و اکنون، میانِ دو جایی که هر دو به شکلی خانه‌ی من‌اند، دل سنگینیِ فاصله‌ای دیگر را حس می‌کند، فاصله‌ای که کاش وجود نداشت.

آرزویی ساده می‌ماند: آرامش، برای هر دو سوِ این دل